Toen mijn zoon Daniel geboren werd, bedacht ik mij dat het jammer was dat hij zeven jaar moest wachten tot hij iets van mij kon lezen. Ik besloot dat het tijd werd om ook eens iets voor jongere kinderen te maken. Daarvoor benaderde ik mijn goede vriendin Vera de Backker, een illustratrice die ik erg bewonder en die al meer dan 20 (prenten)boeken op haar naam heeft staan. We doken samen een middag de kroeg in en bedachten Bino.
Bino is een sneeuwwitte pinguïn die niet op de schoolfoto wil, omdat hij onzichtbaar is in de sneeuw. Pas als al zijn vriendjes – letterlijk – achter hem gaan staan, wordt hij zichtbaar, niet alleen op de foto, maar ook voor zijn vriendjes en (het allerbelangrijkste) zichzelf.
Vera en ik maakten een ruwe opzet van het prentenboek en daarna ging zij aan de slag met de illustraties. In ongeveer een jaar tekende ze een prachtig boek waarin niet alleen Bino, maar ook zijn vriendjes Zwartvoet, Sneeuwvleugel en Kleintje tot leven kwamen.
Met de tekeningen onder haar arm ging Vera de Nederlandse uitgeverijen langs. En hoewel de uitgevers lovende woorden spraken over onze pasgeboren pinguïn, durfde geen van het aan om het boek te publiceren. Prentenboeken zouden duur zijn om te maken en slecht om te verkopen. Slechts een enkel boek kwam boven het maaiveld uit en bracht daadwerkelijk geld op.
Hoewel ze voor een andere opdracht bij Uitgeverij Kwintessens was, liet Vera de tekeningen van Bino toch even aan de redacteur zien. Ze was enthousiast en maakte een afspraak voor Vera en mij bij uitgever Jeroen. En toen ging alles heel erg snel …
Kwintessens is gespecialiseerd in educatieve uitgaven voor scholen. Eén project waar zij al geruime tijd mee bezig waren, was een box met acht prentenboeken voor groep 1 en 2 van de basisschool. Iedere uitgave moest een aansprekend verhaal bevatten wat een sociale competentie behandelde, zoals Aardig Zijn, Voor Jezelf Opkomen en Ruzies Oplossen. Wat ze misten was een aanspreken karakter voor kleuters.
Op weg naar Kwintessens hoopten wij dat ons prentenboek uitgegeven zou worden. We gingen terug met de opdracht er nog zeven te schrijven en te tekenen. We mochten kiezen of we er een half jaar of anderhalf jaar over wilden doen. We kozen voor het eerste.
Zes maanden lang hebben we alles gegeven. We bedachten onze verhalen in een esoterische winkel in Amsterdam, schreven onze teksten en tekenden de platen en mailden ze heen en weer voor commentaar of aanvullingen. En hoewel acht prentenboeken schrijven geen peulenschil is, was het leeuwendeel van het werk voor Vera die in zes maanden evenveel produceerde als normaal in drie jaar. Ondertussen maakten liedjesschrijvers Jeroen Schipper, Suze van Calsteren, Cees Thissen en VOF de Kunst bij ieder prentenboek een of meer prachtige liedjes.
Iets meer dan zes maanden na aanvang waren we klaar. Voor ons lagen acht prentenboeken, een cd met dertien geweldige liedjes en prototypes van twee handpoppen; eentje van Bino en eentje van Kleintje. Klaar om naar Singapore gestuurd te worden, waar alles gedrukt zou worden. Win konden op onze lauweren gaan rusten. Dachten we.
Ieder jaar is er in Utrecht het Festival Mooie Woorden, een literair festival met een speciale plek op de zondagmiddag voor de jeugd. De organisatie vroeg mij of ik een kleutervoorstelling wilde maken voor het festival van 2010. Even dacht ik daar geen tijd voor te hebben, toen ik mij realiseerde dat ik het materiaal al voor handen had. Bino! Ik schreef een theatertekst op basis van de prentenboeken, vulde ze aan met de liedjes van Suze, Jeroen en VOF de Kunst en vroeg actrice, clown en regisseuse Lidion Zierikzee of zij de regie op zich wilde nemen. Omdat ze het te druk had met haar afstudeervoorstelling, besloot Lidion niet alleen de regie te doen en de productie, maar ook de tweede hoofdrol voor haar rekening te nemen. (…)
In februari 2010 speelden we onze voorstelling voor 140 kleuters en hun ouders. Het was een enorm succes, de kinderen braken naderhand bijna de tent af van enthousiasme. We wisten dat we iets bijzonders in handen hadden.
Het is nu juni 2010. De Binoboxen worden volop verkocht aan de scholen, die mij en Vera daarna uitnodigen om in de klas te komen voorlezen, vertellen en zingen met Bino. De rechten van de pinguïnboeken zijn inmiddels verkocht aan China en Thailand en er lijken nog vele landen te volgen. Ik heb Bino voorgelezen aan Nederlandse kinderen in het Midden-Oosten. En Daniel en zijn broertje Charlie bladeren zelf regelmatig door de prentenboeken heen, spelen met de poppen, zingen de liedjes, of luisteren als mijn vrouw of ik uit Bino voorlezen. De uitgeverij heeft plannen voor nieuwe boeken, ik zelf ben aan het kijken of we Bino apps kunnen maken voor de iPhone en iPad en Lidion Zierikzee overweegt volgend jaar met de kleutermusical door Nederland te gaan touren.
Dat is toch een hele prestatie voor een witte pinguïn die denkt dat hij onzichtbaar is.
