Charlie 1 jaar
24 december 2009, 23.45. Precies een jaar geleden zat ik op deze bank (paars) in dit huis een online quiz (Buzz) te spelen op de Playstation3. We waren nog geen maand geleden verhuisd en ik was op. In plaats van de afgesproken vakantie te claimen had ik twee weken langer aan twee verlate boeken gewerkt. Volgens de uitgeverij waren de boeken belangrijker dan het verven van ons nieuwe huis, het verzorgen van mijn hoogzwangere vrouw of tijd doorbrengen met mijn op dat moment nog enige zoon. (Een van deze twee boeken is overigens nog steeds niet verschenen, maar dat terzijde).
Net toen ik de televisie uit wilde zetten (nog één spelletje, misschien?) hoorde ik mijn vrouw van boven roepen. Het was zover. De baby kwam eraan.
De bevalling van Daniel was weliswaar vrij snel verlopen, maar moest halverwege worden onderbroken om van huis naar ziekenhuis te verhuizen, dus deze keer zouden we het zekere voor het onzekere nemen en meteen naar het ziekenhuis gaan.
Dachten we.
In het half uur dat de verloskundige nodig had om ons huis te bereiken, was de baby al bijna gearriveerd. Vijf minuten later en ik had de bevalling zelf uit mogen voeren. Ik heb me zelden zo opgelucht gevoeld als toen ik die nacht de bel hoorde gaan.
Om een uur of één hield ik zoon numero twee in mijn armen. We noemden hem Charlie.
Merry Christmas.
Nu zit ik op de bank (paars) in ons huis te zappen langs kerstfilms en religieuze programma’s. We wonen hier ruim een jaar en ik ben behoorlijk uitgerust. In plaats van een boek af te maken heb ik de uitgeverij duidelijk gemaakt dat ik 4 januari weer beschikbaar ben. Ik vond mijn gezin, mijn huis en de verjaardag van mijn jongste zoon belangrijker.
Mijn vrouw en kind liggen boven te slapen, de oudste is uit logeren bij opa en oma en komt er morgen weer aan.
Vanmorgen heb ik taart gekocht met Charlie’s foto erop en zojuist hebben we de woonkamer volgehangen met slingers. Buiten is alles wit. En om één uur wordt Charlie 1 jaar.
Merry Christmas.
Marcel van Driel
