Vuurwerktaboe
Sommige onderwerpen zijn taboe in Nederland. Zo herinner ik mij nog goed de reacties als ik voorzichtig suggereerde dat het mij soms de keel uithing dat ik als niet-roker geacht werd mij overal aan te passen aan de rokers. Meest gehoorde kreten waren: ‘Gaan ze mij dat pleziertje nou ook al afnemen? Oh, jee, de anti-rookpolitie is in de buurt. Het is toch mijn keuze als ik daar ziek van wil worden?’ Enz. Enz. Dat roken zwaar vergiftigend is, dat er duizenden niet-rokers kanker van kregen, dat astmapatiënten niet naar restaurant of kroeg konden was niet belangrijk. Wie antirokers was, was een zeurpiet.
Vuurwerk is ook zo’n onderwerp. Persoonlijk vind ik vuurwerk mooi om naar te kijken en luisteren. Een oudejaarsavond zonder vuurwerk zou een kale oudejaarsavond zijn. Tegelijkertijd vind ik het volkomen absurd dat wij minderjarige kinderen zonder toezicht met explosieven rond laten lopen. Ik zie hier in de buurt tieners die rotjes naar elkaar gooien en naar voorbijgangers. Huisdieren en kleine kinderen die zich doodschrikken omdat er ineens iets naast hen ontploft. Brievenbussen die dicht worden gestopt omdat er anders vuurwerk op de mat belandt. En dan heb ik het nog niet eens over de ogen, vingers en levens die iedere jaar weer opgeëist worden. 90% van de slachtoffers zijn jongens tussen de 8 en de 17 jaar! Van diezelfde tieners waarvan wij roepen dat zij niet de verantwoordelijkheid hebben om drank te kopen en te drinken, verwachten wij wel dat ze om kunnen gaan met explosief materiaal.
Maar probeer er maar eens iets van te zeggen.
‘Laat die jongens, toch. Gun ze hun pleziertje! Goh, mag dat nou ook al niet meer? Wat mag er straks eigenlijk nog wel? Kijk uit, jongens, daar is de anti-vuurwerkpolitie!’
Ik wens jullie allemaal een geweldige en veilige oudejaarsavond toe.
