Skrien is dood, lang leve Skrien
Ik heb Skrien altijd een truttig blad gevonden. En dan niet Libelle-truttig, maar geitenwollensokkentruttig. Een blad van en voor mensen wiens beleveningswereld zich beperkte tot wat de VPRO hen voorschreef. Alleen de naam al: Skrien in plaats van Screen, duidelijk verzonnen door wanna-be hippies die zo wanhopig probeerden modern te klinken, dat ze zichzelf én het magazine direct dateerden. Het waren dezelfde mensen die het hadden over eksamen en ekonomies, terwijl ze van de economie nou juist geen kaas gegeten hadden.
Want Skrien was een door de overheid gesubsidieerd tijdschrift, dat schreef over door de overheid gesubsidieerde films, die draaiden in door de overheid gesubsidieerde filmhuizen, die bemant werden door vrijwilligers die met behoud van uitkering de gesubsidieerde kaartjes aan elkaar verkochten, voordat ze zelf in de zaal plaatsnamen. (En als u nou denkt: nou nou, dat is wel erg hard en stellig, bedenk dan dat ik één van die werkeloze vrijwilligers was).
Dat betekende overigens niet dat Skrien een slecht blad was, of dat de besproken films geen kwaliteit hadden. Integendeel, wanneer ik ’s middags in de bibliotheek aan de (gesubsidieerde) leestafel plaatsnam om de maandelijkse Skrien door te nemen, ging er een nieuwe filmwereld voor mij open. Die van Truffaut en Woody Allen en Pim de la Parra. Zelfs al zat ik in die tijd met mijn hoofd in Star Wars en Indiana Jones, en ging ik liever naar Howard The Duck dan naar Jules et Jim, toch was ik gefascineerd door de wereld die schijnbaar naast die van Hollywood bestond. En zo werd ik – mede door Skrien, mede door de het filmhuis waar ik werkte - langzaam de wereld van de alternatieve film ingetrokken
Op dit moment, terwijl ik mijn jeugdherinneringen aan het virtuele papier toevertrouw, wordt de Skrien die u nu in uw handen heeft nog gemaakt. Ik heb dus geen idee wat er in staat. Volgens het persbericht wordt het een ‘filmmagazine voor professionals en connaisseurs [waarin] de nadruk ligt op film als kwaliteitsmedium.’ Ik weet niet wat dat betekent, maar ik ben wel erg benieuwd. Want de filmwereld in Nederland is veranderd. Gesubsidieerde én niet gesubsidieerde films van vaderlandse bodem zijn een doorslaand succes. Interviews met acteurs en regisseurs staan in alle bladen, maar zijn voorgedirigeerde pr momenten geworden. We hebben behoefte aan een kwaliteitsblad dat zonder vooringenomenheid de achterkant van de Nederlandse Filmwereld belicht.
We hebben behoefte aan een nieuwe Skrien. Maar dan wel een andere dan de vorige, alstublieft.
Abonnee worden van Skrien? www.skrien.nl
