Windows
Bioscoopeigenaren en filmdistributeurs kruisen momenteel de degens over windows. Nee, niet het besturingssysteem, maar de afgesproken periode die gehandhaafd wordt tussen het uitbrengen van een bioscoopfilm en het verschijnen van dezelfde titel op DVD.
Vorig jaar besloot Disney de Pixarhit UP al na twee maanden op DVD uit te brengen, zodat ze nog mee konden profiteren van de feestdagen. Een goeie zet, want de DVD was een gewild Kerstcadeau. De bioscopen waren minder blij. De film draaide tenslotte nog volop en de eigenaren zagen hun winst als luchtballonnetjes de hemel in verdwijnen. ‘Dat gebeurt ons geen tweede keer,’ bedacht men en besloot en masse de eerstvolgende Disneyfilm met een verkort window in de ban te doen.
Dat werd Alice in Wonderland. Disney schikte achter de schermen (maar paste het window niet aan) en Alice werd alsnog uitgebracht. De negatieve publiciteit had de film geen schade aangebracht, integendeel, de film werd massaal bezocht in binnen- en buitenland. Alleen maar winnaars, toch?
In het boekje ‘Ja-maar, wat als alles lukt?’ van Berthold Gunster staat de volgende quote: “Voor sommigen is het glas half vol, voor anderen half leeg. Wij gaan uit van een derde positie. Waar is de kraan?”
Zowel Disney als de bioscopen leveren een achterhoedegevecht die uitgaat van de oude marketinggedachte: het product is leidend, de consument past zich wel aan. Maar dat is allang niet meer zo. Want terwijl de filmproducenten en de bioscoopeigenaren zich druk maken over het glas, is de consument allang naar de kraan gelopen. De kraan die internet heet.
Gratis blijkt namelijk zelden leidend te zijn bij downloads. Beschikbaarheid is het toverwoord. Hoe eerder hoe beter. Als een film de moeite waard lijkt, gaan we echt wel naar de bioscoop, kijk maar naar UP, Avatar en Alice. Als we geen tijd/zin of oppas hebben, dan wachten we op de DVD, of downloaden we de film, ongeacht of deze nou wel of niet nog in de bios draait.
Ik ging met mijn zoontje naar de animatiefilm ‘Het regent Gehaktballen.’ Met rode koontjes kwam hij de bioscoopzaal uit. ‘Kunnen we nu de DVD kopen, papa?’ vroeg hij. ‘Dan kan ik hem thuis aan mama laten zien.’ Toen ik hem vertelde dat we daar drie maanden op moesten wachten, keek hij mij vol onbegrip aan. Over drie maanden was hij allang weer met andere dingen bezig! Hij wilde de film nú hebben en snapte niet dat je deze niet gewoon kon kopen in de foyer van de bioscoop.
Mijn zoontje is vijf jaar en snapt meer van marketing dan de hele bioscoopbranche bij elkaar.
